Rozdział VIII.
Postscriptum i próba reasumpcji.
- Zgodnie z sugestiami zawartymi na pierwszych stronach niniejszego opracowania – by nie powielać wniosków w jubileuszowych wydaniach; z lipca 2015 r. dot. XXV-lecia oraz z sierpnia 2020 r. dot. XXX-lecia – odsyłam PT Czytelników do tamtych wydań, ,,odkurzenia” ich, ponowne poznanie ich treści i przypomnienie sobie oceny pracy za tamte lata, a także jakie były tam zawarte wnioski i propozycje do pracy na następne okresy.
- W tamtych opracowaniach omówione zostały ówczesne lata pracy struktur wojewódzkich (świętokrzyskich) SEiRP; pozytywne i mniej pozytywne strony działalności, daty powstawania oraz przyczyny upadków czy też likwidacji poszczególnych Kół. Wyszczególniono w nich także / tylko te nazwiska osób, które wniosły największy wkład w dzieło rozwoju oraz funkcjonowania SEiRP w województwie. Wymienienie wszystkich osób, które zasłużyły się dla wojewódzkich i powiatowych struktur zajęłoby bardzo wiele miejsca i stałoby się bardzo długą listą nazwisk. Nie było, i nie jest, intencją autora (JL) tworzenie takich kolejnych zbiorów imion, nazwisk osób oraz pełnionych przez nie funkcji.
- W niniejszym opracowaniu odnosimy się do oceny pracy świętokrzyskich struktur SEiRP za ostatnie lata, a w szczególności 2020 – 2024 i do połowy roku 2025.
Na wcześniejszych stronach zawarte zostały – z konieczności - skrócone informacje o efektach pracy w kolejnych okresach:
a/ 1990 -1998 zawarte na str. 3 i następnych + str. 1-10 XXV-lecia,
b/ 1999 – 2009 zawarte na str.3 i następnych + str.11-14 XXV-lecia,
c/ okresu przełomowego roku 2010 zawarte na str.4 i nast. + str.14-16 XXV-lecia,
d/ lata pięciolecia 2010-2015 na str. 15 + str.27 XXV-lecia,
e/ lata 2016-2020 zaw. na str. 11 + str. 8 i następne XXX-lecia,
f/ lata 2021-2025 zaw. na str. 16 i następnych XXX-lecia.
Ad. a/ Odnosząc się, w telegraficznym skrócie, do tych okresów należy dopowiedzieć, że lata 1990 – 1998 to, praktycznie, funkcjonowanie Kół SEiRP w: Sandomierzu, Opatowie i Staszowie. W ówczesnym województwie kieleckim - w odróżnieniu od innych województw w Polsce – Stowarzyszenia Emerytów i Rencistów Policyjnych nie było. Po zmianie struktur administracyjnych i powstaniu nowego podziału województw w Polsce, dotychczasowe Koła z Sandomierza, Opatowa i Staszowa znalazły się w granicach województwa świętokrzyskiego. Brak w Kielcach wojewódzkiego ośrodka koordynacyjnego, brak siedziby SEiRP i inne okoliczności - np. ciągłe rezygnacje z pełnionych funkcji, sprawiły, że lata 1999 – 2004 to okres, który nie przyczynił się do poprawy sytuacji – a wręcz odwrotnie, sprzyjał rozpadowi istniejących już struktur organizacyjnych.
Ad. b/ W tym miejscu istotnym będzie dopowiedzenie, że w tych samych latach 1999-2009, w woj. świętokrzyskim, bardzo dynamicznie rozwijały się struktury zrzeszające byłych policjantów zapisujących się do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów. W tych latach przybyło kolejnych 8 (osiem) Organizacji Terenowych Emerytów i Rencistów, a należało do nich około 1000 byłych funkcjonariuszy. W 2009 roku świadomie ,,wyhamowano” ich dalszy rozwój aby nie dopuścić do sytuacji, że w Organizacjach Związkowych Policjantów w województwie znajdzie się więcej emerytów i rencistów niż aktualnie pracujących funkcjonariuszy. Liczba tych ostatnich oscylowała w granicach około 1100 osób. Dynamiczny rozwój Terenowych Organizacji Związkowych Emerytów był czynnikiem hamującym rozwój ilościowy w Stowarzyszeniu. Do tak dynamicznego rozwoju przyczyniło się wprowadzenie w Kielcach grupowego ubezpieczenia emerytów na życie. Realizacja tego przedsięwzięcia to zasługa 2-3 osób, a w szczególności Przewodniczącego Organizacji Terenowej NSZZ Policjantów w Kielcach. Przemyślane i odważne decyzje zaowocowały dynamicznym wzrostem ilości członków w Kielcach i województwie. W tych latach powstały w województwie dwa Koła SEiRP: dnia 04 maja 2003 r., we Włoszczowie oraz 06.08.2004 r. w Busku Zdroju. To ostatnie, rok później zaniechało działalności przekształcając się w strukturę związkową (NSZZP). W tym samym czasie Terenowych Organizacji Związkowych Emerytów powstało natomiast 5 (pięć): w Ostrowcu Św., Skarżysku Kam., Staszowie, Końskich i Jędrzejowie oraz 6 (szósta) w Busku Zdroju (przekształcona dnia 15.10.2005 r. z Koła SEiRP). Koło SEiRP w Busku Zdroju ponownie reaktywowano 04.04.2011 roku.
Ad. c/ Rok 2010 był rokiem przełomu w działalności świętokrzyskich struktur SEiRP. Po Wojewódzkim Zjeździe i wyborze nowych władz, w okresie od 19 czerwca do 19.11.2010 r. powołano trzy kolejne Koła: w Kazimierzy Wielkiej, Opatowie i Ostrowcu Św. Na koniec 2010 roku w województwie funkcjonowało 6 (sześć) Kół, w których zrzeszonych było 210 emerytów. Praca organizacyjna została zdynamizowana, nabrała autentycznego przyspieszenia. Dla większości przedstawicieli nowych władz była to, praktycznie, praca przez większość dni każdego tygodnia. Efekty tego zaangażowania były widoczne.
Ad. d/ W kolejnych 5-leciu powstawały nowe Koła. Już 04.04.2011 reaktywowano takowe w Busku Zdroju. Dnia 29.09.2012 r. w Skarżysku Kam., dnia 20.03.2013 r. w Starachowicach, dnia28.12.2013 r. w Jędrzejowie oraz 27.11.2014 r. w Staszowie. W Busku Zdroju największy wkład w pracach Koła wnieśli Władysław Olszowy i Tadeusz Woźniak, w Skarżysku Kam. walnie przyczynili się Jarosław Tarasiński, Piotr Nawrot oraz Aleksander Zalewski. W Starachowicach w powołaniu Koła największy wkład wnieśli: Jerzy Zdunek, Stanisław Wolski, Janek Barański i inni. W Jędrzejowie powstanie Koła nie byłoby możliwe bez mocnego wsparcia Ryszarda Miklasińskiego, zaś w Staszowie Grzegorza Żmudy.
W połowie roku 2015 odnotowano w województwie stan ilościowy członków wynoszący 538 osób.
Była to największa liczba w całym 35-leciu istnienia SEiRP w świętokrzyskim.
W omawianym okresie 5-lecia (2010-2015) miały miejsce kolejne rezygnacje z pełnionych funkcji; - czyżby osoby rezygnujące nie były w stanie sprostać wysokim wymaganiom stawianym osobom funkcyjnym? Po kolejnym uporządkowaniu stanów ewidencyjnych rok 2015 zamknęliśmy stanem 505 osób. Nieznaczny spadek był też wynikiem braku własnej siedziby tak Zarządu Wojewódzkiego jak i Zarządu Kola Kielce, uniemożliwiającej odbywanie zebrań, spotkań itd. które - z konieczności – odbywały się w mieszkaniach prywatnych albo w pobliskich lokalach publicznych.
Ad. e/ Otrzymany w listopadzie 2016 r. skromny lokal w peryferyjnej dzielnicy Kielc – Stadionie nie sprzyjał, a wręcz utrudniał pracę organizacyjną Zarządu Wojewódzkiego i Zarządu Kola Kielce. To musiało się odbić na wynikach. Odnotowano, wówczas, spadki ilości członków w Kołach: w Busku Zdroju, Kielcach, Starachowicach, Sandomierzu i Włoszczowie. Bardzo dobrze pracowały Koła w Opatowie, Ostrowcu, Sandomierzu, Kielcach, Kazimierzy Wielkiej i Skarżysku Kam. Na jakość pracy struktur wpłynęły też kwestie rozliczeń, wynikające z haniebnej ustawy represyjnej oraz niedopowiedzenia i animozje,
na szczeblu centralnym SEiRP, związane z funkcjonowaniem ubezpieczeń na życie. Haniebna ustawa wywołała silne protesty środowiska i wpłynęła destrukcyjnie na prace struktur organizacyjnych SEiRP. Priorytetem była pomoc osobom pokrzywdzonym haniebną ustawą, a główny ciężar wzięło na siebie Koło Kielce, z jego Prezesem Zenonem Kopycińskim. W rolę dobrego doradcy pokrzywdzonym wcielił się Bogusław Lech, przed laty Prezes Zarządu Wojewódzkiego SEiRP. Reperkusje z ubezpieczeniami wpływały negatywnie na stan przyjęć do SEiRP i finanse organizacyjne.
Ad. f/ W 2019 roku, na wniosek ZW SEiRP z Kielc Zjazd Krajowy Stowarzyszenia uhonorował Marię Sobieszkoda, długoletnią Prezes Koła w Sandomierzu i wieloletnią Wiceprezes Zarządu Wojewódzkiego, najwyższym wyróżnieniem czyli Wpisem do Księgi Zasłużonych Dla SEiRP. Maria Sobieszkoda jest jedyną osobą wyróżnioną w ten sposób z województwa świętokrzyskiego. W tym miejscu rodzi się pytanie:
- czy nie można by, w ten sposób, wyróżnić wielce zasłużonego dla środowiska policyjno-emeryckiego Prezesa Koła z Ostrowca Św. Edwarda Matuszewskiego ? Zdaniem autora (JL) niewiele osób dorównuje Edwardowi Matuszewskiemu w pracach pro publico bono. Stawiam wniosek, poddając go też pod rozwagę Zarządowi Wojewódzkiemu, czy podobnym wyróżnieniem nie powinna zostać uhonorowana aktualna Pani Prezes Zarządu Wojewódzkiego SEiRP Izabella Jaros, której ogromny wkład pracy w Stowarzyszeniu, wieloletnie zaangażowanie (także na innych obszarach działalności społecznej) w pełni na to zasługują i predestynują. Ważnym plusem było doprowadzenie do utworzenia strony internetowej Stowarzyszenia ZOW Kielce. Brawo! dla Pani Prezes Izabelli oraz administratora tejże strony Pani Agnieszki Augustyn. Szkoda tylko, że na tych stronach brakuje informacji ze wszystkich Kół województwa, a szczególnie z tych najlepszych np. z Ostrowca Św., Opatowa czy Kielc. Aby takowych informacji było więcej autor (JL) kłania się nisko Zarządom wymienionych wyżej trzech Kół. Na efekty pracy
w omawianych latach wpłynęły negatywnie epidemia covidu i wprowadzone zakazy odbywania zebrań publicznych.
Próba zbilansowania ostatniego 5-lecia (2021 -2025).
Obostrzenia sanitarne związane z epidemia covidu ograniczały prace struktur i wpływały na spadek aktywności oraz zmniejszenie ilości osób w poszczególnych Kolach. Ważnym podkreśleniem jest to, iż z 2020 roku zorganizowaliśmy obchody XXV-lecia SEiRP – czego nie udało się zorganizować na szczeblu centralnym, tak w 2020 jak i w 2021 roku. Negatywnym czynnikiem była decyzja Zarządu Głównego o wyprowadzeniu SEiRP z Federacji Stowarzyszeń Służb Mundurowych; decyzja wyjątkowo szkodliwa, osłabiająca tak Stowarzyszenie jak i Federację.
Tu rodzi się pytanie: - czy w tej uchwale ZG nie zostały zawarte elementy osobistych animozji między przedstawicielami Kierownictw obu tych Organizacji? Uchwała wywołała niesmak wśród członków SEiRP.
Plusem było dobre funkcjonowanie strony internetowej. Brawo! dla A. Augustyn. Pozytywnie należało ocenić korzystanie z funduszu socjalnego KWP np. w roku 2021 było to 33 % przychodów Kół.
Mankamentem związanym z oceną pracy wojewódzkich struktur było zaniechanie sporządzania pisemnych sprawozdań rocznych z pracy ZOW. Sprawozdania finansowe nie mogą obrazować, i nie obrazują, tego co na przestrzeni całego roku czyniono w poszczególnych struktur. Zaniechanie było błędem, który należy usunąć.
Bardzo ważnym, lecz negatywnym, był spadek ilości Kół. Na dzień 01.01.2025 r. pozostało ich tylko 7 (siedem).
Na koniec 2024 r. we wszystkich Kołach zostało tylko 301 członków, w tym 2 honorowych i 33 wspierających. W roku 2024 upadło Koło w Kazimierzy Wielkiej, a wcześniej Kola w Busku Zdroju, Starachowicach i Włoszczowie. Za wyjątkiem ostrowieckiego Koła, w pozostałych odnotowano brak przyjęć młodych osób - odchodzących na emeryturę policjantów. Jeśli nie zostaną podjęte kroki zaradcze strukturze wojewódzkiej SEiRP grozi unicestwienie. Nie można do tego dopuścić!
Aby tendencjom spadkowym zapobiec należałoby podjąć prace przygotowawcze do wprowadzenia ubezpieczeń grupowych, chyba że uczyni to Zarząd Główny i wprowadzi ubezpieczenia na terenie całego kraju. Niezrozumiałym jest/był brak informacji o środkach przekazywanych przez emerytów w ramach 1,5 % od podatku na OPP jaką jest SEiRP czy Federacja. Zdaniem autora (JL) celowym byłoby wyznaczenie, czy też uaktywnienie pracy, tzw. ,,opiekunów” wyznaczonych przez Prezydium ZOW do wspierania poszczególnych Kół. Sprawowanie tzw. ,,opieki” nad Kołem nie może być formalnością, ma przybierać konkretne formy pomocy ze strony wyznaczonych osób. Jednym z czynników, którym winno się zająć Prezydium ZOW i poddać go analizie, jest kwestia wspólnych wyjazdów - wycieczek czy też leczniczo-zdrowotnych. Realizowane, od najmniej kilku lat, przez Koła sandomierskie, opatowskie i ostrowieckie są doskonałym czynnikiem integrującym i zarazem przyciągającym niezrzeszonych emerytów do Stowarzyszenia.
W ostatnich latach, na szczeblu wojewódzkim, czegoś takiego brakowało; wiadomo - covid . Wcześniejsze, przed laty, wyjazdy zagraniczne do Grecji, Włoch, Turcji, Izraela. Ukrainy, Węgier, Chorwacji, Albanii i Czarnogóry, Bośni i Hercegowiny, Hiszpanii i Maroka, Pragi i Wilna oraz krajowe: Bieszczady, Sudety pozostawiły niezapomniane wrażenia i były czynnikiem jednoczącym środowisko. Wspólnie zwiedzane kraje, grupowe zdjęcia w egzotycznych rejonach i miejscach Europy, to coś czego się nigdy nie zapomina. Mimo upływu lat, do autora (JL) nadal są kierowane pytania; - kiedy i gdzie kolejna wycieczka, kolejna eskapada, kolejny wyjazd leczniczo-zdrowotny ? Pytania te pozostają bez odpowiedzi.